به گزارش آلاچیق خبر ، متن نطق میان دستور مصطفی نباتی نژاد در صد و هشتاد و نهمین جلسه علنی شورای اسلامی شهر اصفهان به شرح زیر است:
بسته رویدادهای فرهنگی، هنری و گردشگری پایان شهریورماه اصفهان[از جمله پویش اصفهان برای ایران، تقویم رویدادهای گردشگری شهری و روستایی، اختتامیه کنگره ملی جناب سلمان محمدی، جشن امت ماه و جشن میدان امام علی علیه السلام] که به مناسبت ولادت با سعادت پیامبر رحمت و رئیس مذهب جعفری و همزمان با هفته وحدت برگزار شد، به واسطه سیاست‌گذاری عالمانه و فراگیر و همچنین مدیریت اقتضایی، هوشمند و در لحظه ی خود توانست مورد استقبال کم‌نظیر مردم و نخبگان اصفهان و ایران قرار گیرد.
این اتفاق مهم در حالی بود که گام به گام مسیر تحت التهابات ناشی از شرایط "نه جنگ و نه صلح کشور" و نیز مشکلات رسوب شده از قبل [که این روزها خود را در ناترازی‌های مختلف نشان می‌دهد] مجال فرصت طلبی و موج سواری را برای گسست‌آفرینان در برداشت؛ که نمونه‌هایی از آن را در حین و پس از برگزاری جشن‌ها از طریق "کوچک نمایی اتفاقات بزرگ پیش آمده در این مانورهای کم نظیر مردمی" و همچنین "بزرگ‌نمایی موضوعات کوچک پیش آمده در حاشیه‌هایی که برای هر برنامه ریز و درشتی پیش می‌آید" می‌توان نظاره کرد.
حجم پیام‌ها و محتواهای تولید شده تخریبی که در پس آن بر روی جدال‌های ذهن‌ساخته در دوگانه‌های ایدئولوژیک، میراثی و محیط زیستی متمرکز بود و به طور کاملا هوشمند بازنشر آنها برنامه‌ریزی شده بود کاملا مشخص و قابل تبیین است.
تمام این تلاش‌ها خواسته یا ناخواسته یک هدف را دنبال می‌کرد و آن چیزی جز ایجاد اغتشاش در انعکاس روایت غالب نبود. اما به لطف خدا تمام تیرها به سنگ خورد و کارنامه این مجموعه رویدادها چند روایت غالب داشت:
۱-اصفهانی‌ها با وزن‌های متفاوت و متنوع مذهبی علاقمند به هویت دینی و مذهبی خود هستند و میعادگاه جشن و سرور خود را در زمان‌هایی می‌گذارند که ستاره‌های آسمانی، زمین را مزیّن به ولادت خود کرده‌اند.
۲- اصفهانی‌ها به مفاخر خود[که جناب سلمان محمدی گل سرسبد آنهاست] می‌بالند و در تلاشند تا الگوهای خود را به صورت بین نسلی بازخوانی و ترویج کنند.
۳- اصفهانی‌ها بر روی هویت محیط زیستی خود غیرت خاصی دارند و دغدغه احیاء دائمی زاینده رود هر لحظه در ذهن آنها می‌گذرد. لذا در هر رویدادی که احساس کنند می‌تواند برای حل مساله زاینده رود موثر باشد، پرشور شرکت می‌کنند و یکصدا "زنده با زنده رود ایران" سر می‌دهند.
۴-اصفهانی‌ها با مطالبه‌گری نجیبانه، انتقادات خود را به گوش مسئولان می‌رسانند و آنجایی که مسئولین می‌شنوند با انتشار بیانیه‌های حمایتی پشتیبانی خود را از یک حکمرانی مردم‌پایه نشان می‌دهند؛ چرا که باور دارند مردانی از جنس خودشان در کسوت استاندار، فرماندار و شهردار زمام امور را بر عهده دارند و نمایندگان آنها در مجلس و شورای شهر بر کیفیت این حکمرانی نظارت دارند.
۵-اصفهانی‌ها بر این باورند که قاطبه مشکلات امروزشان ریشه‌های چندین ساله دارد و خاستگاه اغلب ناترازی‌های استان در خارج از استان قابل ردیابی است. لذا با اعتمادنسبی به زمامداران امروز [و نه به صورت چک سفید امضا] ضمن حضور و حمایت از رویدادهای شهری طراحی شده برای انعکاس مطالباتشان، امیدوارانه نظاره‌گر اصلاحات تدریجی ریل حکمرانی هستند.
اما پس از گذشت پرشکوه، نشاط آفرین و خاطره ساز بسته رویدادی شهریورماه، وقتی فرصت‌طلبان نتوانستند گسست‌آفرینی کنند اکنون با اعتراف به موفقیت مجموعه جشن‌ها در آزادشدن انرژی و خوشحالی عمومی همراه با انعکاس ملی مطالبات محیط زیستی، مشغول روایت‌سازی‌های جعلی و القایی هستند. در آخرین روایتی که در یک جایی از دنیای بی پایان فضای مجازی ساخته شده بود تلاش داشت با انتشار یافته‌های حاصل از یک نظرسنجی غیر عالمانه به دوگانه شهرداری و مردم دامن بزند؛ که این فتح ماندگار مثلا بیش از آنکه به سیاست‌های برنامه‌ریزان برگردد به کنش‌های مردمی بر می‌گردد. غافل از اینکه مردم امروز ایران و اصفهان به خصوص پس از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه بین خود و حاکمیت در بخش‌های مختلف جدایی نمی‌بینند و در تلاش برای حفظ این اتحاد مقدس، میدان را خالی نمی‌کنند.
و یا در جایی دیگر با آدرس غلط دادن به دنبال کنندگان رسانه‌ها، شبهه انتخاباتی بودن اقدامات را مطرح می کنند. شبهه‌ای که این روزها عمیقا بازار ندارد! و البته در طرف دیگر ماجرا هم نان به نرخ روزخورها فرصت را برای از آب گل‌آلود ماهی گرفتن، طلایی می‌دانند و به دنبال بازاریابی متوهمانه برای خود و اذنابشان سوار بر موج های بسیار کوتاه رسانه‌ای هستند.
این عده های قلیل و معدود به واسطه ی داشتن تعدادی معدود دنبال کننده در تصور و توهم خود احساس می‌کنند سلطان مطلق موثر بر فضای مجازی و حقیقی هستند.
نگارنده، نگاه خوش‌بینانه دارد و نمی‌خواهد قضاوتی از جنس نفوذی بودن، بیگانه بودن، خائن بودن و ... به این افراد داشته‌باشد.
اما میدان را که نگاه می‌کند بر خود وظیفه می‌داند که هم در جهت تبیین افکار عمومی در این فضا قلم و قدم بردارد و هم به این دست از افراد بگوید: مراقب باشید که "در کدام طرف میدان بازی می‌کنید!!"
این کارزار تمام ناشدنی است....
