به گزارش آلاچیق خبر ، هنرستان ابوذر اصفهان داستان پرپیچوخمی دارد و قصۀ آن از تأسیس «هنرستان دولتی» در سال ۱۳۱۵ و از خانۀ حاج میرزا مهدی کازرونی در ضلع شمالی چهلستون شروع میشود؛ یعنی از وقتی که حاجزمانی، نمایندۀ ادارهکل فلاحت و صناعت (پیشه و هنر) با کمک مایر، کارشناس آلمانی، هنرجویان اصفهانی را در رشتههای درودگری، فلزکاری و نقاشی ثبتنام میکنند و استاد ناصحی، لئون و عیسی بهادری نیز تدریس به این هنرجویان را به عهده میگیرند.
شرط ورود به این هنرستان، داشتن گواهینامۀ ۶ سالۀ ابتدایی، گواهی تندرستی و سن پایینتر از ۱۶ سال بود. درسهای عمومی تمام هنرجویان در یک کلاس کلاس و بهصورت گروهی و درسهای تخصصی در کارگاههای اختصاصی ارائه میشد.
یک سال بعد، هنرجویان ابتدا به ادارهکل راه سابق، واقع در خیابان چهارباغ عباسی منتقل میشوند و پس از آن به همت فرماندار وقت اصفهان و همکاری ادارۀ فلاحت و صناعت زمین بزرگی به وسعت ۲۴ هزار مترمربع در کنار ساحل زایندهرود برای تأسیس هنرستان خریداری میشود و پس از چندی با کمک مهندسان آلمانی، مدرسه رسماً استقرار پیدا میکند.
هنرهای زیبا که هنرهایی مانند: نقاشی مینیاتور، نقاشی رنگ روغن و طبیعت، خاتمکاری، منبّتکاری، کاشیسازی و زریبافی هستند از یکطرف و رشتههای فنی همچون آهنگری، مکانیکی و درودگری از طرف دیگر رشتههای تحصیلی هنرستان را شکل دادند.
در آن زمان، هنرجویان هنرهای زیبا دورۀ دوساله و هنرجویان فنی، دورۀ ششساله را طی میکردند. عیسی بهادری به مدیریت بخش هنرهای زیبا و اسفندیار خلیلی به مدیریت بخش فنی هنرستان شماره یک اشتغال داشتند و این وضعیت تا سال ۱۳۲۰ و حملۀ متفقین ادامه یافت. پس از حملۀ متفقین، مدیریت کامل مدرسه از مهندسان آلمانی به مهندسان ایرانی منتقل شد و هرچند مدرسه در اثر فشارهای مالی تا مرز انحلال پیش رفت، اما به هرطریق ممکن، فعالیت خود را ادامه داد و بهتدریج اوضاع دوباره مساعد شد.
پس از چند سال، هنرستانهای فنی و هنرهای زیبا هر دو از وزارت پیشه و هنر جدا شدند تا اولی زیر نظر وزارت فرهنگ و دومی زیر نظر ادارهکل هنرهای زیبای کشور قرار گیرد. تا سال ۱۳۳۵ این دو هنرستان در یک محوطه قرار داشتند؛ اما در آن سال و پس از ظهور مشکلاتی از جمله چالشهایی که بین دانشآموزان دو مدرسه پیش میآمد، تصمیم گرفته شد که ساختمان هنرستان فنی و هنرستان هنرهای زیبا بهکلی از هم جدا شوند و درنتیجه، میان دو هنرستان دیوار کشیدند و درب ورودی هنرستان فنی به خیابان شمسآبادی گشوده شد.
به تدریج و بههمت مدیران مدرسه، ساختمانها و کارگاههای جدید و موردنیاز ایجاد شد و مدرسه نظم مناسبی یافت. در آن زمان، هنرستان فنی هنرجویان را در رشتههای برق، اتوماتیک، جوشکاری، ریختهگری، درودگری، آهنتراشی و رنگرزی میپذیرفت. با سازماندهی جدید آموزشی بنیادنامۀ هنرستان نیز تغییر کرد و شامل دورۀ سهسالۀ راهنمایی و دورۀ چهارسالۀ متوسطه شد. مقرر بود تا هنرجویان دورۀ راهنمایی، پس از اتمام دورۀ سهساله و دریافت گواهی سیکل، در دورۀ چهارسالۀ هنرستان ثبتنام کرده و درانتهای دوره، مدرک دیپلم دریافت کنند. این بنیادنامه تا سال ۱۳۵۵ که دورۀ راهنمایی تحصیلی از هنرستان جدا شد ادامه یافت.
بعد از گذشت نزدیک به یک دهه، هنرستان باز هم توسعه یافت و دورۀ تکنولوژی برای دریافت مدک فوق دیپلم و تربیت معلم فنیحرفهای در دستور کار قرار گرفت. بسیاری از هنرآموزان شرکتکننده در این دورهها، بعدها مدرسان دیگر هنرستانهای فنی اصفهان، نظیر هنرستان شمارۀ ۲ و هنرستان شاه عباس شدند.
با وقوع انقلاب اسلامی و شروع جنگ تحمیلی، دانشآموزان هنرستان فنی شمارۀ ۱ اصفهان که اینک هنرستان ابوذر نام گرفته بود نیز دوشادوش دیگر مردم کشور، به مبارزه با رژیم بعث پرداختند و در این مسیر بیش از ۲۰۰ شهید گلگونکفن تقدیم اسلام و انقلاب کردند.
هنرستان ماندگار ابوذر، پس از گذشت قریب به ۹۰ سال از شروع عمر طولانیاش، در نه رشتۀ: الکترونیک، الکتروتکنیک، مکاترونیک، مکانیک خودرو، تأسیسات مکانیکی، صنایع فلزی، صنایع چوب و مبلمان، ماشینابزار و شبکه و نرمافزار رایانه ظرفیت پذیرش صدها هنرجو را دارد. فضای بزرگ، کارگاههای مجهز، استادکاران و دبیران مجرب ازجمله دلایل اقبال هنرآموزان به این هنرستان است و به همین دلیل، هنرجویان با آزمون ورودی به این مدرسه راه مییابند.
بیتردید، هنرجویان این هنرستان، همچون گذشته، با همت و تلاش خویش چرخهای هنر و صنعت این دیار را به حرکت درخواهند آورد.
