به گزارش آلاچیق خبر ، امیر تقیان از معلمان جوان استان اصفهان است که در یکی از مطالب ماهنامۀ پرتو مهر به شرح یکی از تجربیات تربیتی خویش پرداخته است. در این تجربه‌نوردی آمده است:
بچه‌ها، جلوی در مدرسه منتظر و کنجکاو بودند. سلام و احوالپرسی کردیم. با لباس طلبگی‌ام آمده بودم و این کمی آنها را مشکوک کرد. یکی از بچه‌ها پرسید: «آقا! ما داریم از بی‌خبری می‌میریم. بالاخره می‌گویید چرا اینجا جمع شدیم؟» خنده‌ای کردم و گفتم: «نه!» بچه‌ها با اعتراض گفتند: «آقــــا!» گفتم: «از اینجا به سمت مسجد می‌رویم، بعد متوجه می‌شوید.»
- آقا نمی‌شه الان بگید.
- آقا مسجد چی کار دارید؟
- آقا قراره جشن بگیرند؟
جواب دادم بروید، بعد آنجا می‌گویم. می‌دانستم اگر الان بگویم، قضیه را لو می‌دهند. به سمت مسجد که فاصلۀ زیادی از مدرسۀ روستا نداشت، حرکت کردند. من هم سوار ماشین شدم و جلوی در مسجد توقف کردم. نمی‌خواستم از محتویات داخل ماشین باخبر شوند.
چیزی به اذان مغرب نمانده بود؛ وارد مسجد شدیم. امیرمحمد با دیدن من و هم‌کلاسی‌هایش حیرت‌زده شد. با هم سلام و احوالپرسی کردیم؛ اما هنوز هم نمی‌دانست چه خبر است. مسئول اعتکاف مسجد که قبلاً هماهنگی‌ها را با او انجام داده بودم به استقبال من آمد. آهسته به او گفتم از داخل ماشین چیزهایی را که خریده بودم بردارد. او هم به نشانۀ تأیید، سری تکان داد.
گلبانگ اذان مغرب در مسجد طنین‌انداز شد و همه برای خواندن نماز جماعت آماده شدیم. با ایستادن به نماز، بچه‌ها گمان کردند که دلیل آمدنمان به مسجد، صرفاً برای این موضوع است. نماز مغرب که تمام شد، حاج‌آقا عرب‌زاده مسئول اعتکاف، از حضور من و دانش‌آموزان در مسجد تشکر کرد و بعد طبق نقشۀ قبلی، از من دعوت کرد تا برای نمازگزاران چندکلمه‌ای صحبت کنم. سخنم را با ذکر چند فضیلت دربارۀ اعتکاف آغاز کردم و بعد این‌گونه ادامه دادم: «یکی از جاهایی که خداوند، اشرف مخلوقات بودن انسان را به رخ فرشتگانش می‌کشد، همین دانش‌آموزانی هستند که به سن تکلیف نرسیده‌اند؛ اما به اعتکاف می‌آیند، سه روز در مسجد می‌مانند، روزه می‌گیرند و عبادت می‌کنند. مثل همین امیرمحمد ما! امیرمحمد جان بیا اینجا ببینم!»
امیرمحمد، هاج‌وواج از جا برخاست و روبه‌روی صفوف نمازگزاران ایستاد. ادامه دادام: «امیرمحمد آقای ما ۱۱ سال بیشتر ندارد؛ اما به مسجد آمده و معتکف شده است؛ ما هم برای این تلاشی که قبل از رسیدن به سن تکلیف کرده است، یک شاخه گل و یک هدیۀ ناقابل به یادگار به او هدیه می‌کنیم؛ البته که پاداش بزرگ‌تر را خدا به او می‌دهد. امروز من و هم‌کلاسی‌هایش به مسجد آمدیم تا پایان سه روز اعتکاف را به او تبریک بگوییم. لطفاً همه برای سلامتی‌اش صلواتی بفرستید.»
هدیه را یکی از حاضران به دستم داد و من هم به امیرمحمد دادم. اهالی با صدای بلند صلوات فرستادند و با دیدۀ تحسین به دانش‌آموز کوچک من نگاه کردند. به بچه‌ها گفتم جلو بیایند و یکدیگر عکس یادگاری گرفتیم. بچه‌ها مدام می‌گفتند:
- آقا ما هم سال دیگر به اعتکاف می‌آییم.
- آقا ما هم همین‌طور!
- آقا نمی‌شود یک‌بار دیگر اعتکاف را برگزار کنند؟
خنده‌ام گرفته بود. بچه‌ها را آرام کردم و به صفوف نماز برگرداندنم. نماز عشا اقامه شد و پس از آن، معتکفین مهمان سفرۀ افطار شدند. این اعتکاف هم تمام شد و همه به خانه‌هایشان برگشتند؛ اما مطمئنم خاطرۀ اولین اعتکاف، هیچگاه از ذهن امیرمحمد پاک نخواهد شد. بعدازاین ماجرا، پیام‌های تشکر زیادی اول از طرف پدر و مادر خود امیرمحمد و بعد، پدر و مادر دانش‌آموزان دیگرم و حتی اهالی روستا دریافت کردم و از تشویق جالب و غیرمنتظره‌ام برای دعوت به اعتکاف، تقدیر و تشکر کردند.
