به گزارش الاچیق خبر / مهم‌ترین تأثیر این گذار، تغییر در ماهیت تقاضا برای فولاد است. دوران استفاده از فولادهای معمولی به سر آمده و اکنون تمرکز بر روی فولادهای پیشرفته با استحکام بالا (AHSS) است. این مواد به خودروسازان اجازه می‌دهد تا ضمن کاهش وزن خودرو برای افزایش برد حرکتی، ایمنی در تصادفات را به شکل چشمگیری بهبود بخشند و یکپارچگی ساختاری لازم برای حفاظت از مجموعه باتری‌های گران‌قیمت را فراهم آورند. پیش‌بینی می‌شود تقاضا برای AHSS با تلاش تولیدکنندگان برای بهینه‌سازی حداکثری بدون به خطر انداختن استانداردهای ایمنی، به رشد خود ادامه دهد. هم‌زمان، یک مسیر درآمدی کاملاً جدید برای فولادسازان در حال ظهور است: فولادهای الکتریکی. این ماده تخصصی با خواص مغناطیسی منحصربه‌فرد، برای عملکرد بهینه موتورهای الکتریکی ضروری است و با افزایش مقیاس تولید این موتورها، تقاضا برای آن به‌طور قابل‌توجهی افزایش خواهد یافت و فرصتی استثنایی برای تولیدکنندگان فولاد فراهم می‌آورد.
این تحول، یک بازی با حاصل جمع صفر نیست. درست است که با حذف موتورهای احتراقی، گیربکس‌ها و سیستم‌های اگزوز، تقاضا برای فولاد در برخی کاربردهای سنتی کاهش می‌یابد، اما این کاهش با نیاز روزافزون به فولاد در کاربردهای جدید جبران می‌شود. محفظه‌های باتری که باید مستحکم، مقاوم در برابر آتش و ضربه باشند، به یکی از مهم‌ترین مصرف‌کنندگان فولادهای پیشرفته در ساختار EV تبدیل شده‌اند. این جایگزینی تقاضا، نیازمند یک بازنگری استراتژیک در خطوط تولید و سبد محصولات فولادسازان است.
از سوی دیگر در این اکوسیستم جدید، «پایداری» از یک مزیت رقابتی به یک الزام استراتژیک تبدیل شده است. تولیدکنندگان خودروهای الکتریکی به‌طور فزاینده‌ای تأمین‌کنندگان خود، ازجمله فولادسازان را برای کاهش آلایندگی‌های نهفته در مواد اولیه تحت‌فشار قرار می‌دهند. جنبش به‌سوی فولاد سبز، با استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر شتاب گرفته است. این جنبش در حال تبدیل‌شدن به یک واقعیت صنعتی است. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که ظرفیت تولید فولاد سبز در اروپا به‌سرعت در حال افزایش است و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۹ از کل میزان مصرف سالانه بخش خودروسازی فراتر رود و تا سال ۲۰۳۰ به میزان قابل‌توجهی بیشتر از تقاضای این بخش باشد.
در کنار آن، اصول اقتصاد چرخشی و بازیافت فولاد اهمیت بیشتری یافته است. بازیافت خودروهای فرسوده و ضایعات تولید برای تغذیه خطوط تولید جدید، ضمن حفظ منابع، به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای کمک شایانی می‌کند. این زنجیره ارزش حلقه‌بسته، برای پایداری هر دو صنعت در آینده، نقشی محوری خواهد داشت.
چشم‌انداز بلندمدت برای صنعت فولاد، با وجود چالش‌های کوتاه‌مدت مانند گذار در روش‌های تولید و انطباق با نیازهای جدید زنجیره تأمین، مثبت است. پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که تقاضای فولاد در بخش خودرو تا سال ۲۰۵۰، با هدایت روند برقی‌سازی ناوگان جهانی، می‌تواند تا ۴.۲ میلیون تن افزایش یابد. آینده از آنِ فولادسازانی است که در مواد نوین، پایداری و کاربردهای جدید سرمایه‌گذاری کرده و نوآوری را در هسته استراتژی خود قرار دهند. موفقیت در عصر خودروهای الکتریکی، نه در مقاومت در برابر تغییر، بلکه در رهبری هوشمندانه آن نهفته است.
