به گزارش آلاچیق خبر / مسعود، جوانی ۲۹ ساله از یکی از محله های جنوب تهران، تنها فرزند خانوادهای نسبتاًمرفه بود. پدرش راننده کامیون و مادرش خانه دار بود. تحصیلاتش را در رشته برق تا دیپلم ادامه داد، اما بعد از آن به خاطر مشکالت خانوادگی و فشارهای روانی از ادامه تحصیل منصرف شد. اولین تماس او با مواد مخدر در ۱۸ سالگی و در یک میهمانی دوستانه اتفاق افتاد.
او بعدها گفت:»فکر میکردم تفریحیه، یه بار مصرف میکنم و میگذره. هیچوقت فکر نمیکردم تهش کارم به دزدی و آوارگی بکشه.«در ابتدا با تریاک شروع کرد. بعد از مدتی سراغ شیشه رفت، چون »دوستای اطرافش میگفتن باهاش میتونی بیشتر کار کنی و خسته نمیشی.« این شروع یک اعتیاد جدی بود. با مصرف شیشه، مسعود به مرور پرخاشگر، بی خواب و افسرده شد. شغل های مختلف را از دست داد و در نهایت به یک فروشنده سیار تبدیل شد.
از دست دادن همه چیز
روند نزولی زندگی مسعود سریعتر از چیزی که خودش فکر میکرد اتفاق افتاد. خانواده اش ابتدا سعی کردند به او کمک کنند. او را چند بار به کمپ بردند، اما بدون انگیزه، ترک برایش موقت بود. هر بار بعد از یکی دو هفته، با کوچکترین بهانه ای دوباره به سمت مواد می رفت.
مادرش در جایی گفته بود:»پسرم جلوی چشمم ذره ذره آب شد. یه روز دیدم حلقه دستم نیست. فهمیدم خودم باید برم بگردم و پیداش کنم ولی متوجه شدم حلقه را فروخته بود برای یه بست شیشه.
در ۲۵ سالگی، مسعود از خانه فرار کرد. در پارکها و پاتوق ها شب را به صبح می رساند. مدتی به دزدی روی آورد و چند بار هم بازداشت شد. یک شب زمستانی، در حالی که از شدت سرما و گرسنگی بیهوش شده بود، توسط یک رهگذر به بیمارستان منتقل شد.
در بیمارستان، مددکاری به نام خانم سهرابی که در حوزه ترک اعتیاد کار میکرد، سرنوشت مسعود را تغییر داد. او مسعود را متقاعد کرد که دوباره به زندگی برگردد. با حمایت خانواده، او برای چهارمین بار وارد کمپ شد؛ این بار با اراده ای متفاوت.
بازسازی، امید، و نظر مشاور
این بار ترک، متفاوت بود. مسعود خودش خواسته بود. ۴۵ روز کمپ را با تمام سختی هایش تحمل کرد. بعد از خروج از کمپ، مدتی در خانه پدری ماند، اما تصمیم گرفت برای داشتن استقلال، به یک مرکز اقامتی میان مدت مخصوص معتادان بهبود یافته برود.او آنجا نه تنها ترک خود را تثبیت کرد، بلکه شروع به کمک به دیگر معتادان کرد. حال بیش از سه سال از پاکی مسعود می گذرد. او اکنون در یک کارگاه فنی برق مشغول کاراست، ازدواج کرده و به عنوان سخنران در جلسات )معتادان گمنام( شرکت می کند.
نظر مشاور خانواده :
»داستان مسعود نمونه ای از مسیر متداول اعتیاد در بین جوانانی است که از لحاظ هیجانی و ارتباطی، پشتیبانی کافی ندارند. در خانواده هایی که گفت وگوی مؤثر وجود ندارد یا فرزندان از حمایت عاطفی بیبهرهاند، احتمال روی آوردن به مواد مخدر افزایش مییابد. آنچه مسعود را نجات داد، اراده شخصی و حمایت دوباره خانواده بود. مهمترین عوامل موفقیت در ترک، پذیرش مسئولیت فردی، تکرار تلاشها )حتی پس از شکست(، و داشتن شبکه حمایتی است. خانواده ها باید بدانند که طرد کردن معتاد، روند بهبود را کندتر میکند. همچنین لازم است با کمک مشاوران، مهارتهای ارتباطی و مدیریت بحران را در خانواده تقویت کنند.«
تهیه و تنظیم: سرهنگ"نسیبه جعفری" کارشناس مرکز مشاوره آرامش معاونت فرهنگی و اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان
